Zwłóknienie płuc

Zwłóknienie płuc

Wyraża się przewlekłym rozlanym rozrostem włóknistej między pęcherzykowej tkanki płuc. Stan taki prowadzi do ucisku, a nawet zniszczenia pęcherzyków płucnych, co znacznie upośledza oddychanie. Przebiegające w tkance między pęcherzykowej drobne naczynia krwionośne ulegają uszkodzeniu w procesie włóknienia, stając się wówczas przeszkodą w pracy serca, co prowadzi w konsekwencji do niewydolności krążenia, tzw. zespołu serca płucnego. Uszkodzone płuca nie są w stanie dostarczyć organizmowi dostatecznej ilości tlenu, co tłumaczy pojawienie się sinicy oraz silnej duszności. Duszność ta początkowo występująca po większym wysiłku fizycznym stopniowo nasila się, uniemożliwiając pacjentowi wykonywanie normalnych czynności życiowych. Duszności tej towarzyszy suchy i męczący kaszel. Leczenie choroby wymaga stałej opieki lekarskiej i systematycznego zażywania przepisanych leków. Podczas leczenia choroby należy unikać przeziębień oraz większych wysiłków fizycznych, porzucić palenie papierosów oraz picie alkoholu. Najskutecznieszą metodą zwalczania zwłóknienia płuc jest zapobieganie jego powstawaniu, czyli przede wszystkim wczesne i staranne leczenie chorób doprowadzających do rozwoju zwłóknienia. Pył rolniczy, obok działania drażniącego na drogi oddechowe, może u niektórych osób działać uczulająco i wywołać astmę oskrzelową.

Zmiany kostne

Zmiany kostne

W postaciach czysto kostnych zmiany rozwijają się nieraz symetrycznie i dają o sobie znać miejscowym bólem, zniekształceniem zarysu kości lub złamaniem. Najczęściej zajęte są kości długie kończyn dolnych. Dochodzić może do wygięcia ud w kształcie pastorału. Zmiany w czaszce przypominają chorobę Pageta. Rozrost następuje najczęściej w okresie okołopokwitaniowym, potem następuje stabilizacja. Powikłaniem mogą być złamania, ucisk na nerwy, powstanie krwiaka wewnątrz torbieli, zezłośliwienie procesu. W zespole Albiighta zmiany kostne są zwykle jednostronne. Zmiany skórne w postaci plam o barwie kawy z mlekiem występują zwykle jednostronnie, często w sąsiedztwie zmian kostnych. U obu płci stwierdza się w pierwszym okresie dzieciństwa przyspieszony wzrost szkieletu. U dziewczynek dochodzi do bardzo wczesnego pojawienia się miesiączek i drugorzędnych cech płciowych. W tym momencie wzrost zatrzymuje się. Czasem występują równocześnie inne zaburzenia (nadczynność tarczycy, akromegalia, zespół Turnera — patrz odnośne rozdziały). Niekiedy mogą być też zaburzenia psychiczne.

Zespół Sjorgena

Zespół Sjorgena

Niekiedy seropozytywnemu zapaleniu stawów towarzyszy tzw. zespół suchości. Jest on następstwem autoimmunologicznego procesu uszkadzającego funkcję (i strukturę) gruczołów wytwarzających łzy, soki trawienne i wydzielinę dróg rodnych. Głównymi objawami są: niewydzielanie łez, co prowadzi do poważnego uszkodzenia rogówek i spojówek, keiatoconiunctivitis sicca i niewydzielanie śliny, co stwarza trudności żucia i połykania pokarmów i prowadzi do zapalenia błony śluzowej jamy ustnej. Zespół suchości nie zawsze idzie w parze z zapaleniem stawów, niekiedy występuje jako zjawisko odosobnione, ale także w tych przypadkach miano testu Waalera-Rosego jest z reguły wysokie. Poza tym zespół suchości może towarzyszyć toczniowi układowemu i innym kolagenozom, a nawet białaczce i nowotworom układu limforetykularnego. Z tego powodu pojęcie zespołu Sjogrena wykracza poza „powikłanie reumatoidalnego zapalenia stawów”. Jak dotąd nie ma skutecznego sposobu zwalczania zespołu suchości. Zaleca się bardzo częste picie płynów i płukanie jamy ustnej oraz częste zakraplanie do worków spojówkowych 0,5% metylocelulozy w fizjologicznym roztworze soli.

Zespół Reitera

Zespół Reitera

Wywołany zapewne — przynajmniej w części przypadków — zakażeniem drobnoustrojem Chlamydia trachomatis lub Yersinia enterocolitica drogą jelitową lub płciową osobnika podatnego, rozpoznajemy na podstawie triady objawów: zapalenia stawów, zapalenia śluzowo-ropnego cewki moczowej i zapalenia spojówek (rzadziej tęczówki). Objawy te mogą pojawiać się w odstępie czasu, nie jednocześnie. Oprócz tych objawów należy jeszcze wymienić zapalenie żołędzi prącia, rogowacenie plackowate skóry podeszew lub dłoni i łuszczycę krostkową. Zespół podobny do choroby Reitera wywoływano u małp i królików, zakażając je drobnoustrojami Bedsonia. Rokowanie. Więcej niż w połowie przypadków u ludzi choroba kończy się po kilku miesiącach wyzdrowieniem, ewentualnie z pozostawieniem częściowego zesztywnienia jednego lub paru stawów. Istnieje jednak skłonność do nawrotów. W V4 przypadków od razu lub po pewnym czasie rozwija się przewlekłe, postępujące zapalenie stawów i (lub) kręgosłupa, mające wszystkie cechy (seronegatywnego) r.z.s. lub z.z.k

Zasady kontroli emocji

Zasady kontroli emocji

Pierwsza zasada polega na przyznaniu się do emocji. Osoba, która przechwala się, że nie odczuwa lęku w obliczu niebezpieczeństwa, podwaja brzemię własnego strachu. Boi się nie tylko samego niebezpieczeństwa, ale i tego, że zdradzi się ze swoim strachem. Tego rodzaju dodatkowe źródła emocji mogą być usunięte dzięki zaakceptowaniu faktu, że odczuwa się strach lub gniew. Drugą zasadą jest reinterpretacja sytuacji, jeśli to tylko możliwe. Emocja jest zazwyczaj wynikiem pewnej interpretacji. To nic sam bodziec, ale bodziec-taki-jakim-go-widzimy wyzwala zwykle reakcję emocjonalną. Podrzucone niemowlę reaguje strachem, ale jeśli osoba je podrzucająca wybuchnie równocześnie śmiechem, dziecko też zareaguje radością. Urzędnik, który czuje się przerażony nagłym wezwaniem do dyrektora, może próbować opanować emocję tłumacząc sobie, że nie musi być ono wcale podyktowane niezadowoleniem szefa, ale na przykład jego potrzebą uzyskania niezbędnych informacji. Reinterpretacje nie są łatwe. Wymagają obiektywnego, pełnego wyobraźni sposobu myślenia. Czasem potrzebna jest pomoc osoby postronnej, aby ujrzeć własne trudne położenie z innego punktu widzenia.