Zapalenie zatok przynosowych

Zapalenie zatok przynosowych

Powstaje w wyniku zakażenia bakteryjnego błon śluzowych zatok przynosowych, spowodowanego takimi chorobami, jak: ostry nieżyt nosa, grypa oraz choroby zakaźne. Rozwojowi zapalenia zatok sprzyjają zniekształcenia przegrody nosa, przerost błony śluzowej małżowin, nieumiejętne oczyszczanie nosa. Przyczyną ostrego zapalenia zatok bywa często kąpiel połączona z nurkowaniem. Powodem zapalenia zatok mogą być również zmiany ropne w zębach. Do objawów zapalenia zatok należą: ból głowy, stany podgorączkowe oraz zatkanie nosa po stronie chorych zatok i upośledzanie powonienia. Ból umieisea- wia się w czole, po stronie chorej zatoki i promieniuje do skroni. Nasila się przy pochylaniu, przy wysiłkach fizycznych i podczas pobytu na słońcu. Leczenie zapalenia zatok prowadzi lekarz. Chory powinien przez pewien czas pozostawać w łóżku, w ciepłym, nawilgoconym pomieszczeniu. W początkowym okresie choroby można stosować domowe środki napotne oraz leki przeciwbólowe. Pamiętajmy, że niewłaściwie leczone ostre zapalenie zatok może przejść w stan przewlekły, a wtedy nierzadko koniecznością jest dokonanie oczyszczenia zatok przez ich nakłucie.

Abdominal pain

Zapalenie trzustki

Najbardziej charakterystycznym objawem choroby są uporczywe bóle pod lewym łukiem żebrowym, promieniujące do lewego barku. Bóle te utrzymują się przez dłuższy czas, wzmagają się po jedzeniu. Poza bólami występują: brak łaknienia, mdłości, wymioty, wzdęcia brzucha, nadmierne wiatry, uporczywa biegunka z cuchnącymi stolcami, obecność w kale nie strawionych resztek pokarmowych, głównie tłuszczu, gorączka, chudnięcie. Podstawą leczenia przewlekłego zapalenia trzustki jest stosowanie odpowiedniej diety. W tym celu podajemy choremu pokarmy o niewielkiej zawartości tłuszczów, bogate w węglowodany bogate w białko — jednym słowem potrawy lekko strawne. Lepiej spożywać je w małych ilościach, ale częściej. Mięso powinno być dobrze zmielone, gotowane lub duszone. Unikamy mięsa smażonego. W diecie trzeba ograniczyć sól do minimum oraz pokarmy zawierające dużo błonnika. Uzupełnieniem leczenia dietetycznego jest leczenie farmakologiczne, prowadzone bezwzględnie przez lekarza. Pamiętajmy, że przepisane przez lekarza leki należy zażywać według jego zaleceń. Nie wolno spożywać alkoholu pod jakąkolwiek postacią. Abstynencja obowiązuje do końca życia.

Zapalenie stawów

Zapalenie stawów

Wspólną cechą tych wszystkich jednostek chorobowych jest proces układowy dotyczący głównie stawów i otaczających je tkanek. Ogólnoustrojowe objawy procesu zapalno-immunologicznego są prawie zawsze obecne i niekiedy są ogromnie nasilone. Nierzadko są towarzyszące objawy dotyczące skóry, oczu, błon surowiczych i nerek. Chociaż anatomicznie stwierdzić można liczne ogniska zapalenia naczyń i zwyrodnienia włóknikowatego w wielu narządach i tkankach, to jednak klinicznie są one przeważnie mało uchwytne. W 3— 5°/o przypadków, zwłaszcza po wieloletnim trwaniu choroby i przy dużej aktywności procesu zapalno-immunologicznego, dochodzi do wtórnej amyloidozy, która może sprowadzić śmierć z powodu niewydolności nerek lub dołączenia się wtórnej infekcji (posocznica gronkowcowa, zapalenie płuc). Rzadszym niż amyloidoza zejściem jest powstanie monoklonalnej garnmapatii, która może przyjąć postać szpiczaka lub złośliwego nowotworu układu limfatyczne-go. Etiopatogeneza jest nieznana. Jedynie w zespole Reitera udowodniono, przynajmniej w części przypadków, patogenetyczną rolę drobnoustrojów: Chlamydia trachomatis, Yersinia enterocolitica i Gram-ujemnych pałeczek flory jelita grubego. W innych jednostkach chorobowych podejrzewano rolę wirusów, głównie na podstawie obrazów uzyskiwanych w mikroskopie elektronowym. Nie uzyskano jednak bardziej przekonujących dowodów.

Zapalenie jelita

Zapalenie jelita

Przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego chory oddaje stolce w ilości 10—30 dziennie. Często ma podwyższoną temperaturę ciała. Leczenie tego schorzenia jest bardzo trudne, długotrwałe i musi przebiegać w warunkach szpitalnych. Leczenie biegunki towarzyszącej przewlekłemu nieżytowi jelit prowadzi lekarz. Schorzenie to nie jest groźne i łatwo je wyleczyć. Przewlekłe biegunki o podłożu organicznym mogą być spowodowane także: robaczycą, głównie lambliozą lub glistnicą, uczuleniem na niektóre pokarmy. Należy pamiętać, że uporczywa biegunka może być objawem chorób tarczycy, chorób trzustki i pęcherzyka żółciowego, niedoboru witamin. Leczeniem biegunek w tych schorzeniach zajmuje się lekarz. W leczeniu ostrych biegunek stosować możemy środki apteczne, jak węgiel leczniczy, kleiki z siemienia lnu, lub środki domowe, jak owoce czarnej jagody i jeżyny, jabłka, kleiki z mąki pszennej i ziemniaczanej. Biegunki przewlekłe leczy się głównie dietą oraz stosuje leki zapisane przez lekarza.

Zapalenie dwunastnicy

Zapalenie dwunastnicy

Zapalenie dwunastnicy do niedawna nie było klinicznie w ogóle rozpoznawane. Przyczyną tego był brak specyficznych objawów chorobowych oraz niemożność wykazania miejscowych cech zapalnych. Dopiero wprowadzenie duodenoskopii przekonało nas, jak często można zobaczyć we wnętrzu dwunastnicy przekrwioną, obrzękłą błonę śluzową, poduszeczkowatymi wypukleniami zwężającą i zniekształcającą jej światło, wybroczyny i nadżerki oraz nadpobudliwość kurczową i zaburzenia perystaltyki. Przy obecności dolegliwości bólowych, oprócz calor (ale temperatury miejscowej nie mierzymy) występują wszystkie klasyczne cechy zapalenia: rumor, ruboi, dolor, functio laesa, po których rozpoznajemy miejscowe stany zapalne gardła, migdałków, nosa, spojówek, skóry itp. Mimo to rozpoznanie duodenitis jest problemem aktualnie budzącym kontrowersje. Wynikło to z niepełnej zgodności obrazu endoskopowego z obrazem histologicznym pobieranych wycinków. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że z pobranego strzępka tkanki wycieka krew i soki. Jest on wręcz biały, gdy oglądamy go w probówce. Ze względów dokumentacyjnych istnieje dziś tendencja uznawania tylko histologicznych cech zapalenia, co jest jednak dobrowolnym zawężeniem diagnostyki wskutek rezygnacji z cech zapalenia surowiczego, kataralnego i przekrwienia.